طراحی سایت
تاريخ انتشار: 16 آبان 1395 - 09:03
شانس پایین حزب سوم

دات نیوز؛ انتخابات ریاست‌جمهوری در آمریکا همواره به صورت حزبی بوده است و کاندیدای دو حزب اصلی این کشور، دموکرات و جمهوری‌خواه، کاندیدای اصلی محسوب می‌شدند و برای پیروزی در انتخابات شانس داشته‌اند. دلیل بروز این مسئله هم ساختار انتخابات و قدرت این دو حزب است اما ساختار این انتخابات که به ضرر احزاب سوم شکل گرفته، چگونه است؟

چرا انتخابات آمریکا دوحزبی است؟

ساختار حزبی انتخابات
در آمریکا فعالیت دیگر احزاب ممنوع نیست و حتی احزاب کوچک و بدون فعالیت خاصی ازجمله حزب سوسیالیست یا حزب کمونیست هم وجود دارند. احزاب بسیاری وجود دارند که در انتخابات ریاست‌جمهوری، کاندیدا معرفی می‌کنند اما شانسی برای پیروزی در انتخابات ندارند. دلیل این مسئله چیست؟ مهم‌ترین نکته‌ای که برای پیروزی دو حزب اصلی وجود دارد، سازماندهی آنهاست. این دو حزب دهه‌هاست که به شکل فعلی وجود دارند، اعضای زیادی دارند و در همه ایالت‌ها و شهرهای بزرگ و کوچک دفتر دارند. پول زیاد و ساختار منسجمی دارند؛ پس نکته اول، قدرت و انسجام بالای دو حزب اصلی است که موجب می‌شود آنها بیشترین شانس را برای پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری داشته باشند. قسمت عمده‌ای از این قدرت و انسجام بالا هم به خاطر پول شکل گرفته است. این دو حزب حامیان مالی زیادی دارند و با تأمین بودجه‌شان، می‌توانند به فعالیت‌هایشان ادامه دهند اما احزاب کوچک توانایی مالی محدودی دارند و نمی‌توانند خودشان را به مردم معرفی کنند. نکته مهمی دیگری که وجود دارد، ساختار خود انتخابات ریاست‌جمهوری است. عامل تعیین‌کننده این انتخابات، آرای الکترال است. به این‌گونه که هر کدام از کاندیداها که بتواند اکثریت آرای یک ایالت را از آن خود کند، تمام آرای الکترال آن ایالت (به جز ایالت مین و نبراسکا) را هم به دست می‌آورد. هر ایالت هم بسته به میزان جمعیتش، دارای آرای الکترال است؛ به‌طور مثال، کالیفرنیا با بیشترین جمعیت، بیشترین آرای الکترال (55) را دارد و ایالت‌هایی کم‌جمعیتی همچون آیداهو و ورمونت، سه رأی الکترال دارند. مجموع آرای الکترال در تمام 50 ایالت به‌علاوه منطقه واشنگتن دی‌سی، به 538 عدد می‌رسد. هر کدام از کاندیداها که بتواند به عدد 270 الکترال کالج دست پیدا کند، برنده انتخابات خواهد بود؛ پس این آرای الکترال، به معنای امتیاز و جایزه‌ای برای پیروز هر ایالت خواهد بود که آن را کسب می‌کند. این ترکیب 538 هم از 435 عضو مجلس نمایندگان، صد عضو مجلس سنا و سه الکترال‌کالج منطقه کلمبیا، به دست آمده است؛ به طور مثال، داکوتای شمالی به این دلیل سه الکترال کالج دارد که همانند تمام 50 ایالت، دو سناتور دارد و به خاطر جمعیت کمش، یک نماینده در مجلس نمایندگان دارد؛ بنابراین کاندیدای مستقل اگر بتواند در ایالتی آرای بالایی را هم به ‌دست ‌آورد، نمی‌تواند در مجموع الکترال‌کالجی به دست بیاورد، مگر اینکه در ایالتی اول شود که با وجود دو کاندیدای اصلی، کار سختی است. 
حضور کاندیدای سوم در انتخابات
در طول دوره‌های مختلف انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا، همیشه کاندیداهای دیگری هم به‌جز کاندیدای دموکرات و جمهوری‌خواه حضور داشته‌اند. از احزاب مهمی که در چندین دوره انتخابات اخیر ریاست‌جمهوری، کاندیدا معرفی کرده‌اند، می‌توان به حزب آزادی‌خواه، سبز، اصلاح، قانون اساسی و عدالت اشاره کرد. در بعضی از دوره‌ها، این کاندیداهای احزاب سوم، توانسته‌اند در انتخابات تأثیرگذار باشند؛ به‌طور مثال، «راس پرو» در انتخابات سال 1992 با رأی بالایی که به‌دست‌آورد، توانست موجب پیروزی بیل کلینتون در انتخابات شود. در انتخابات سال 1992 که در پایان دوره اول ریاست‌جمهوری جورج بوش پدر برگزار شد، کلینتون کاندیدای دموکرات‌ها بود؛ «راس پرو» که به صورت مستقل در انتخابات شرکت کرده بود، توانست بیش از 19 میلیون رأی (19درصد آرا) کسب کند. این درحالی بود که کلینتون بیش از 44 میلیون رأی (43درصد آرا) و بوش پدر 39 میلیون رأی (37 درصد آرا) را کسب کرده بودند؛ البته در پایان پرو، نتوانست آرای الکترال کسب کند چون در هیچ‌کدام از ایالت‌ها نتوانست نفر اول شود اما این بهترین عملکرد یک کاندیدای سوم در انتخابات آمریکا بود که توانست آرای بسیار زیادی کسب کند. این نکته هم قابل ذکر است که پرو، شخصی سیاسی نبود و یک تاجر ثروتمند بود و با استفاده از ثروت شخصی‌اش، توانست به این جایگاه برسد. این میزان آرای پرو، نقش بسیار مهمی در شکست بوش پدر ایفا کرد و موجب پیروزی کلینتون در انتخابات شد. در این انتخابات آندره مارو از حزب آزادی‌خواه هم حضور داشت که تنها 290 هزار رأی به ‌دست ‌آورد.  در انتخابات سال 1996هم پرو دوباره کاندیدا شد، این‌بار او با بلیت حزب اصلاح در انتخابات شرکت کرد اما تعداد رأیش از دوره قبل کمتر شد و به هشت میلیون (هشت درصد آرا) رسید. کلینتون با کسب 47 میلیون رأی (49درصد آرا)، توانست بر باب دال جمهوری‌خواه با 39 میلیون رأی (40 درصد آرا) به پیروزی دست یابد. در این انتخابات، رالف نیدر از حزب سبز با کسب 685 هزار رأی و هری براون از حزب آزادی‌خواه با کسب 485 هزار رأی، در رتبه‌های بعدی قرار گرفتند. در انتخابات سال 2000، بار دیگر کاندیدای حزب سوم نقش تأثیرگذاری بر روند انتخابات داشت. رالف نیدر از حزب سبز، توانست با کسب دو میلیون و 800 هزار رأی (2,74 درصد آرا)، پس از جورج دبلیو‌بوش با 50 میلیون و 456 هزار رأی (47,87 درصد آرا) و ال گور با 50 میلیون و 999 هزار رأی (48,38 درصد آرا) قرار بگیرد. این آرای نیدر که پایگاه رأی‌دهنده مشترکی با ال گور داشت، موجب شد تا در رقابت بسیار نزدیک گور و بوش، نقشی به ضرر گور داشته باشد و برخی از رأی‌دهندگان مردد و مستقل که می‌توانستند به گور رأی بدهند، به نیدر رأی بدهند و به‌این‌ترتیب، در ایالت‌های به‌شدت رقابتی همچون فلوریدا که فاصله بوش و گور تنها به چند صد رأی رسیده بود، تأثیرگذار باشد. در این انتخابات، کاندیداهای دیگری از جمله پت بیوکنن از حزب اصلاح با کسب 448 هزار رأی و هری براون با 384 هزار رأی و هاوارد فیلیپس از حزب قانون اساسی با کسب 98 هزار رأی در رتبه‌های بعدی قرار گرفتند. در انتخابات سال 2004، نیدر به صورت مستقل شرکت کرده بود و مایکل بدناریک از حزب آزادی‌خواه، مایکل پروتکا از حزب قانون اساسی و دیوید کوب از حزب سبز حضور داشتند که آرایی از صد هزار تا 400 هزار داشتند. در انتخابات سال 2008، نیدر به صورت مستقل‌، باب بار از حزب آزادی‌خواه، چاک بلدوین از حزب قانون اساسی و سینتیا مک کینی از حزب سبز حضور داشتند که آرایی از صد هزار تا 700 هزار کسب کردند. در انتخابات سال 2012، گری جانسون که در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان رقابت را به میت رامنی واگذار کرده بود، از طرف حزب آزادی‌خواه کاندیدای انتخابات شد و توانست یک میلیون و 250 هزار رأی (یک درصد آرا) را کسب کند. پس از او، جیل استاین از حزب سبز با کسب 469هزار رأی قرار گرفت. به غیر‌از این دو، کاندیداهایی همچون ویرجیل گودی از حزب قانون اساسی و راکی اندرسون از حزب عدالت هم در انتخابات حضور داشتند.
کاندیداهای احزب سوم انتخابات سال 2016
در انتخابات امسال علاوه بر کلینتون و ترامپ، گری جانسون، فرماندار سابق نیومکزیکو از حزب آزادی‌خواه و جیل استاین،پزشک و فعال اجتماعی از حزب سبز هم در انتخابات حضور دارند. از لحاظ پایگاه رأی‌دهنده، حزب آزادی‌خواه متمایل به جمهوری‌خواهان و حزب سبز متمایل به دموکرات‌ها هستند. با توجه به اینکه کلینتون و ترامپ از محبوبیت بالایی برخوردار نیستند و در دورن حزب خود با مخالفانی روبه‌رو هستند، در این دوره، اقبال به کاندیداهای حزب سوم می‌تواند افزایش پیدا کند. در نظرسنجی‌های صورت‌گرفته در انتخابات، جانسون به‌طور میانگین دارای چهار تا 6 درصد آرا و استاین دارای یک تا سه درصد آراست؛ البته احتمال اینکه جانسون یا استاین بتوانند در ایالتی اول شوند و رأی الکترال کسب کنند، کم است اما شاید برای اولین‌بار از سال 1968، یک کاندیدای مستقل بتواند رأی الکترال کسب کند و آن کاندیدای مستقل، ایوان مک‌مولین 40 ساله، عضو سابق سازمان سیا و مدیر سابق بخش سیاسی فراکسیون حزب جمهوری‌خواه در مجلس نمایندگان است. از آنجایی که مک‌مولین اهل یوتاست، می‌تواند در این ایالت که ایالت سنتی جمهوری‌خواهان است، ترامپ را شکست دهد. در نظرسنجی جدید راسموسن در یوتا، ترامپ 32 درصد آرا، مک مولین 29 درصد و کلینتون 28 درصد آرا را در اختیار دارند. در انتخابات امسال کاندیداهای دیگری از جمله دارل کاستل از حزب قانون اساسی و کن کراس از حزب اصلاح هم حضور دارند. باید تا سه‌شنبه شب منتظر ماند و دید امسال هم مانند انتخابات 1994 و 2000، کاندیداهای مستقل می‌توانند بر نتیجه انتخابات تأثیرگذار باشند؟

 

حسین هوشمند ـ وقایع اتفاقیه


نظرات کاربران
هنوز نظري براي اين مطلب ارسال نشده.
ارسال نظر

نام:

ايميل:

وب سايت:

نظر شما:

جدیدترین اخبار

اخبار ورزشی

ایران و جهان